Rozdział  18

Poszukiwania ideału

Tego dnia padał ulewny deszcz, kłębiaste chmury okryły całą wioskę. Co jakiś czas widać było wyraziste błyski i słychać było dźwięczne pioruny ciskające o najwyższe wzgórze.

Maja siedziała w swoim ciasnym pokoiku obserwując strugi deszczu spływające po świeżo umytych szybach.

-Nianio? –szepnęła wchodząc do sypialni. -Mogę jechać teraz do miasta?

-Oszalałaś?! –wrzasnęła odkładając gazetę. –Po co!

-Czuję się odcięta od społeczeństwa.

-Jest fatalna pogoda, nikogo nie spotkasz.

Dziewczynka usiadła na łożu obok opiekunki.

-Bo ja… chciałabym mieć chłopaka.

-Co?! Ty masz trzynaście lat. Tylko!

-Aż –jęknęła.

-Myślisz, że w mieście kogoś spotkasz?

-No… tak też uważam.

-Dziecko, wyjdź z pokoju i mnie nie denerwuj.

Majka opuściła pokój trzaskając drzwiami. Zdenerwowana wybiegła z domu. W ciągu minuty była cała mokra. Wyruszyła przed siebie…

Pędziła, jak najdalej od domu, nie chciała tam pod żadnym pozorem wracać. Pragnęła poznać chłopaka swoich marzeń.

-Hm… Widzę tam jakiegoś chłopca, nie wygląda na przystojnego ani mądrego, więc zrobię na nim mały test –myślała –przytulę go i zobaczę jak zareaguje.

Majka podeszła do niego tak, że on jej nie widział. Przytuliła go od tyłu. Zatrzymał się i delikatnie odwrócił głowę do tyłu. Jak się okazało nie był taki brzydki, a nawet przeciwnie. Maja poczuła jak wali jej serce, bo chłopak chwycił jej małe dłonie i przyłożył je sobie do klatki piersiowej, lekko się uśmiechnął i popatrzył jej głęboko w oczy.

-Przepraszam –wydusiła z siebie. –nie wiedziałam, że będziesz taki przystoj… to znaczy… pójdę już może.

-Czekaj. Ty też jesteś… ładna –powiedział rumieniąc się. Co tu robisz?

-Ja… uciekłam z domu. Mieszkam w Migdałowej Dolinie.

-Żartujesz?! Ja mieszkam w Szumiących Sadach, to przecież tak blisko… Mam czternaście lat i… nazywam się Rafał.

-Boże… ty jesteś idealny… Ja mam trzynaście i jestem Maja.

-Wiem, że szybko, ale po prostu zakochałem się w tobie, więc… może zostaniesz moją dziewczyną?

-No… zgadzam się! Tylko pamiętaj moja mama nie może się dowiedzieć.

-O! A twój tata może?

-No… też nie –kłamała. Nie wrócę na razie do domu.

-Jak to?

-Nie chcę widzieć niani. To znaczy rodziców.

Rafał dziwnie na nią spojrzał, jednak przemilczał ten moment.

-Mam plan. Chodź! –powiedział.

Chwycił ją za szorstką dłoń i zaprowadził do swojego domu. Przedstawił ja rodzicom jako zabłąkaną dziewuszkę dzięki temu rodzice nie oburzyli się tym że panienka przez kilka nocy będzie tu spała.

-Dobranoc –powiedział zamykając jej drzwi do pokoju.

-Dziękuję, dobranoc –uśmiechnęła się.

Bardzo was przepraszam, ale nie będę mogła dodawać nowych rozdziałów do końca miesiąca, zbliża się test kompetencji i muszę się uczyć, przepraszam ;c

Rozdział 17              

Odnowiona znajomość

Niespodziewanie do pokoju weszła Alicja, która zdumiona widokiem swojego chłopaka bawiącego się z maleńką Mają wpadła w zachwyt. Lekko się uśmiechnęła i wyszła. Następnego poranka Maja udała się ze swoim kociakiem na podwórko. Natychmiast przybiegły tłumy dzieci z jej szkoły.

-No, no Maja, kto ci go dał? –zapytała Beatka głaszcząc łaszącego się malca.

-Chłopak mojej niani.

-O… może chcesz iść ze mną do parku, albo nie. Do mnie do domu. Przyjdź dziś na obiad ja i mamusia ugotujemy kurczaka –zaproponowała uprzejmie Beatka.

-Tak! Z przyjemnością.

Dziewuszka z krzykiem radości wbiegła do domu informując nianię o zaproszeniu. Już o jedenastej Maja była wystrojona w odświętną spódnicę i koronkową koszulkę. Stała niespokojnie przed lustrem i poprawiała roztrzepaną fryzurę.

-Bierzesz Nelsona? –zapytała Alicja rozwiązując krzyżówkę.

-Tak.

-Nie wydaje ci się, że Beata zaprosiła cię tylko po to by pobawić się z kotem?

Maja zaprzestała swą czynność i spojrzała posmutniała na niańkę.

-Aby sprawdzić zostaw kota w ogrodzie.

Dziewczynka nałożyła bawełniane rękawice i wyszła z domu. Chwilę później zakołatała do stalowych drzwiczek. Przed jej przypudrowanym noskiem stanęła wysoka i szeroka kobieta, obok której widniała sylwetka odświętnie odzianej Beaty.

-Wejdź Maju –ozwała się gospodyni.

Dziewuszka zsunęła pantofelki i rozsiadła się na bujanym wiklinowych fotelu. Beatka przyniosła sztućce i talerze, a jej matula wniosła obiad. Posiłek wyglądał bajecznie. Na środku talerza widniało udko z kurczaka w sosie paprykowo –ziołowym, obok leżała marchewkowa sałatka i ziemniaczki. Na stole pojawiła się również waza z zupą fasolową i dzbanek z sokiem porzeczkowym.

-Och, jaka uczta! –zachwycała się Maja krojąc kurczaka.

Beatka z uśmiechem popatrzyła na nianię.

-Beata? –zapytała nieśmiało dziewczynka –lubisz koty?

-Tak, bardzo.

-A chciałaś aby go wzięła ze sobą?

-Gdzież by mam alergię na sierść tych uroczych zwierzątek –twierdziła uparcie krojąc twardy kawał mięsa.

Po obiedzie mama wyniosła brudne talerze i dziewczynki zostały same.

-Powiedz mi Maju lubisz mnie?

-Tak a ty mnie?

-Oczywiście inaczej bym cię nie zapraszała –jęknęła naburmuszona Beata.

-Chcesz być moją przyjaciółką?

-Y… no…chciałabym a ty moją?

-Marzę o tym. To, co zawieramy pakt przyjaciółek na zawsze?

-Genialny plan.

I tak dziewczynki zawarły wieczną przyjaźń. Następnego dnia kobietki wybrały się na spacer po parku. Rozmawiały ze sobą i wymieniały swoje poglądy. Okazało się, że mają to samo marzenie: spotkać panią Uraninę Evans –słynną poetkę z Końskiego Brzegu…Kolejnego dnia do Migdałowej Doliny doszła wspaniała wiadomość, w sobotę miała przyjechać Uranina Evans, aby rozreklamować swój nowy tom wierszy. Dziewuszki natychmiast się spotkały i wpadły na pomysł urządzenia przyjęcia domu Mai.

Rozdział 16

Uroczy przybysz

Tego dnia powietrze było bardzo gęste i ciężkie, a sierpniowy poranek zapowiadał się być bardzo upalny. Alicja nie czekając rozwieszała energicznie pranie na sznurku pojąc się duchotą poranka, a maleńka Maja sprzątała swój pokój. Była to sobota, czyli dzień, w którym cała Migdałowa Dolina zabiera się za generalne porządki. Oczywiście Wojtek nie omieszkałby nie odwiedzić swojej kochanej Alicji. Zapukał lekko do drzwi trzymając w prawej ręce jakąś nietypową skrzyneczkę. Wrota otworzyła przejęta dziewczynka, która zmywała ubłoconą podłogę.

-Zaraz zawołam Alę –powiedziała na przywitanie Maja.

-Ale ja przybywam do ciebie –uśmiechnął się spoglądając na czyste mieszkanie.

Kobietka natychmiast odłożyła ścierkę i otarła spocone czoło.

-Przyjmij proszę ten dar –rzekł dostojnie mężczyzna.

Dziewuszka uniosła delikatnie brwi ze zdziwienia, po czym uchyli wieko pudła. Nie wierzyła własnym oczom, bo z kartonika wysunęła się mała biała łapka. Po chwili rozległ się pisk radości, który wydobył się z dziecięcych ust. Położyła kartonik na podłodze i wyjęła ,,prezent”. To był maleńki kotek, mający sześć tygodni. Stanąwszy na śliskich, umytych panelach zaczął się ślizgać i skomleć. Ta mała kulka futerka miała błyszczące błękitne oczy i mały kremowy nosek, który wąchał każdą napotkaną rzecz. Sierść była bardzo długa, wymagająca pielęgnacji. Był to samiec, ocierał się o kolana kucającej Mai i cichutko miauczał. Natychmiast wstała i poszła po spodek od słoika. Nalała do niego mleczko i postawiła przy drzwiach.

-Cieszysz się? –zapytał nieśmiało Wojtek.

-Ależ oczywiście! To moje marzenie –uśmiechała się głaszcząc pojącego się kocurka.

-Więc, jak będzie się zwał?

-Hm… -Majka zaczęła rozglądać się zadumana po kuchni –Może… Nelson? –zaproponowała patrząc na intruza.

-To genialny pomysł!

Chwilę potem zjawiła się zmęczona Ala, widząc Wojtka i Maję siedzących razem na kanapie wpadła w taką wielką radość, jednak, gdy minutę potem spod dziewczęcej dłoni wynurzyła się mała biała, puchata główka jej szczęście zupełnie zniknęło.

-Co to za śmierdziuch siedzi na mojej kanapie?! –krzyknęła Alicja myjąc brudne dłonie.

-Alu –mówił spokojnie Wojtek, obejmując swoją ukochaną –to kotek, podarowałem go Mai, aby była weselsza, bo wiem, że nie zbyt darzy mnie sympatią.

-To jest przekupstwo! –rozzłościła się kobieta.

Maja szybko wstała z sofy i biorąc Nelsona na ręce podeszła do rozdrażnionej niani.

-Patrz –powiedziała Maja kierując słowa do niani – to Nelsuś jest senny zaniosę go do mojego pokoiku. Wojtek? Pomożesz mi zrobić mu legowisko?

-Tak, z przyjemnością –powiedział całując nianię w policzek.

-Trochę nie wiem jak się nim zajmować –oświadczyła dziewuszka kładąc kotka na łóżku.

-To ja ci powiem. Będzie to kocur typowo wiejski, czyli rano musisz wypuszczać go na podwórko i zawsze mieć uchylone drzwi wejściowe, aby Nelson mógł w każdej chwili wejść i napić się świeżej wody. A na wieczór około osiemnastej zabierasz go na noc do domu, w którym będzie hasał. Rozumiesz –objaśniał patrząc jej w oczy.

-Czyli cały dzień ma być w ogrodzie? –dopytywała.

-Tak. Więc kotek w domu będzie tylko wieczorem i w nocy i trzy razy dziennie musisz go karmić.

-O jej, jestem taka szczęśliwa spełniło się moje marzenie –mówiła cichutko dziewczyka głaszcząc Nelsusia.

Towarzystwo zaczęło budować legowisko. W kącie pokoju położyli duże pudło, w którym umieścili włochaty kocyk i poduszkę oraz kilka niewielkich zabawek.

To już prawie 1000 wejść, bardzo wam kochani dziękuję =) 

Rozdział 15

Napad złości 

-Dlaczego?

-Nie będę z nikim dzieliła niani!

Po powrocie Ali, Maja bardzo posmutniała. Zakochani siedzieli na sofie i z czułością rozmawiali. Mężczyzna udał się do pokoiku dziewczynki i delikatnie zapukał.

-Jeśli to ty Alu, to zapraszam. A jeśli to ty intruzie to wypraszam –wyjaśniła niemile Maja.

-Och, dziecino porozmawiajmy…

Wojtek poirytowany wszedł do pokoju i usiadł na puszystym dywanie.

-Bardzo ładny pokój, o! Ile tu maskotek. A masz jakieś zwierzątko? –zaczynał spokojnie rozmowę Wojciech.

-Mam, kury.

Intruz zaśmiał się.

-Widzę, że niezły z ciebie dowcipniś –powiedział rozglądając się po pokoiku.

-Lubisz koty?

-Tak –odpowiedziała bez entuzjazmu.

-Ej, no Majka... musisz mnie zaakceptować i podzielić ze mną swoją urodziwą Alicję –uśmiechnął się oglądając jedną z maskotek.

W tej chwili dziewczynka energicznie zgramoliła się z fotela i pobiegła do kuchni, w której przebywała Alicja.

-Wygoń go z naszego domu! –krzyczała rozgniewana.

-Maszeruj do pokoju po notes.

-W takim razie sama to załatwię –burknęła nie zwracając uwagi na polecenie Ali.

Maleńka Maja wpadła do swojego pokoju jak burza i zaczęła wrzeszczeć.

-Wypad z mojego domu! Nie chcę cię znać!

Wojtek wstał otrzepał spodnie z kurzu i złapał dziewczynkę za ramię.

-Nie, proszę. Nie chcę, aby między nami panował, jaki kolwiek konflikt.

Alicja słysząc nieznośne wrzaski buntowniczki zrzuciła z siebie fartuch i pobiegła szybko do pokoju ciągnąc Majkę za ucho do swojej sypialni. Zatrzasnęła drzwi a Wojciech został w sypialni Mai.

-Masz mi się tu dobrze zachowywać! Co to za pyskowanie do mojego chłopaka? –wrzeszczała rozdrażniona Majka.

Dziewczynka wybuchnęła płaczem a niania poczerwieniała jak burak.

-Za karę nie zjesz kolacji i deseru.

Następnego dnia wygłodzona Maja wyszła ze swojego dusznego pokoju. Schodząc do kuchni po skrzypiących schodach spostrzegła Alicję i Wojtka pijącego razem kawę. Maja udawała, że ich nie widzi. Przygotowała sobie owsiankę i zasiadła samotnie przy okrągłym stoliku. Opiekunka podeszła do zasmuconej Mai i usiadła naprzeciw niej.

-Zastanowiłaś się nad swoim wczorajszym zachowaniem? –zapytała patrząc na oczy Mai przykryte przetłuszczoną grzywką.

Dziewczynka westchnęła i odsunęła miseczkę. Odwróciła się za siebie i popatrzyła groźnie na Wojciecha.

-Czyli, że nie. Wędruj do swojej sypialni i przesiedź w niej dzisiejszy dzień. Aha, i daj znać jak już to wszystko obmyślisz –zasugerowała niemile Ala.

-Nie Alicjo, nie bądź taka zła. Ona jest nastolatką i chce mieć prawo do wyrażenia swojej opinii –bronił Wojtuś.

-Ale nie tym tonem.

-Och kochanie! –Wojtek wstał i przytulił Maję –Ta niewinna istota nie ma złych zamiarów.

Tak właśnie mężczyzna obronił Maję przed karą.

-Nie myśl, że cię bardziej polubiłam –powiedziała Maja następnego dnia do intruza. 

-Ach, gdzież bym śmiał tak myśleć –uśmiechał się szyderczo.

Rozdział 14

 Miłość

Zbliżało się południe, małej Mai zaczął doskwierać głód, jednak nie śmiała poprosić panny Filipiny o obiad. Kobiety siedziały w milczeniu.

-Posiedziałabym u pani dłużej, ale muszę szukać niani, jak nie wróci do wieczora to będzie bardzo źle.

Filipina otworzyła drewnianą furtkę i pożegnała się z przestraszoną dziewczynką. Maja wróciła do domu pełna lęku i obawy. ,,A co jak sąsiadka ma rację? Jak mam pomóc Ali?” W nieoczekiwanym momencie do domu weszła Alicja! Nie była, jednak sama. Maja zerwała się na równe nogi i podbiegła do niej.

-Któż to taki? Gdzie byłaś? Widziałaś już ducha stryja panny Filipiny? –dopytywała pełna bojaźni.

-Kochana, tak mi przykro musiałam rano wyjść, a tak smacznie spałaś, więc nie chciałam cię budzić i wprowadzać zamieszania –tłumaczyła się oblizując usta.

-Och! Wytłumaczysz mi to…, co to za obcy facet!?

-Porozmawiamy przy obiedzie –uśmiechała się.

Dawno nie była taka wesoła i pełna entuzjazmu.

-Jak my nawet nie mamy obiadu! –gorączkowała się dziewuszka.

-Ależ, oczywiście, że mamy. Leży w spiżarce.

Alicja nakryła do stołu śmiejąc się ukradkiem z ,,nowym przybyszem”, tymczasem Maja siedziała już przy stole. Obiad zagościł już na talerzach a towarzystwo zasiadło na miękkich krzesełkach.

-No dobrze… -zaczęła pogodnie Ala –To jest Wojtek Kilof i ma trzydzieści pięć lat. Poznaliśmy się dziś rano. Szłam do sklepu kupić ziarna dla kur i on otworzył mi drzwi –rumieniła się trzepocząc gęstymi rzęsami – Tak się poznaliśmy.

-I, kto to taki?

-Wojtuś jest najlepszym rolnikiem w dolinie. Jego plony są najdroższe i najsmaczniejsze, głównie kukurydza i … -Alicja namyślała się chwile patrząc bezmyślnie na talerz – I buraki cukrowe.

-Chodzi mi o to, kim jest dla ciebie.

 -Y…no…

-Alicja chce powiedzieć, że jesteśmy parą –przerwał niegrzecznie mężczyzna popijając szklanką zimnej wody.

Na twarzy Alicji pojawił się szeroki uśmiech, jednak buźka Mai nie wyrażała ani trochę radości.

-A teraz Maju, wytłumacz mi, o jakim duchu mówiłaś? –powiedziała Ala  nabierając makaron na widelec.

-Eh… nieważne, panna Filipina chyba zwariowała.

-Też mi nowość, ona zawsze uważana była za wariatkę…, czemu właściwie do niej poszłaś?

-No, bo przestraszyła mnie twa nieobecność.

-Trzeba było iść do pana Yumia.

-Co! To jest jakiś nie czasowy chińczyk, za nic do niego nie pójdę.

-Nie czasowy, ale mądry. Nie oceniaj ludzi po wyglądzie. Trzeba być tolerancyjnym. A teraz proszę przynieś dzienniczek dobrych manier, chyba jeszcze nie pisałaś o tej zasadzie –rzekła Alicja wycierając usta serwetką.

Dziewczynka grzecznie poszła na górę po notes i zapisała nową manierę.

Gdy dziewczynka zeszła z powrotem do jadalni nie zastała niani, dowiedziała się, że udała się do Filipiny.

-Poznajmy się –ozwał się mężny głos Wojciecha.

-Nie lubię cię –oznajmiła poprawiając warkocz.

Rozdział 13 

Następnego dnia Maja wstała bardzo wcześnie. Słońce delikatnie przebijało się przez muskane wiatrem zasłonki, a płatki dmuchawców unosiły się na rześkim powietrzu.

-Alicjo! Jakiś mamy cudowny poranek –krzyknęła uradowana Maja.

Ku jej zdziwieniu w domu nie zastała niani. Obeszła go dookoła i zmartwiona usiadła na krzesełku kuchennym. Pobiegła ubrać się w dostojne ubranie i postanowiła zajść do sąsiadki Filipiny. Ta kobieta była wyjątkowo bogata i bardzo cieszyła się, gdy odwiedzali ją ludzie. ,,Czuję się wtedy jak słynny człowiek, do którego przychodzą po autograf” –twierdziła Filipina. Maja zatrzasnęła sosnowe drzwiczki i podreptała do sąsiadki. Kobieta uchyliła lekko wrota i wyjrzała ,,kto to”.

-Spokojnie panno Filipino, to ja Maja –zaśmiała się wesoło.

-Nie ufam –szepnęła przymykając drzwi.

-Oh! To ja maleńka Maja podopieczna panny Alicji.

-Ho, ho tak to i ja umiem. Jestem Alicja opiekunka Mai.

-Ależ panno Filipino! Coś pani dolega? Czemu pani się lęka? –martwiła się Maja odczuwając chłód, który niósł poranny wietrzyk.

-Och, nie lękam się. Jestem nieufna.

-Czemu? Proszę mnie wpuścić, zaginęła Alicja potrzebna mi pomoc.

Filipina namyślała się dłuższą chwilę, po czym wahając się czy dokonała słusznej decyzji wpuściła dziewczynkę.

-Zdejmij buty –rzekła kobieta przyglądając się Majce.

Dziewczęta udały się do salonu, który jak zwykle przystrojony był w bazie, lawendę i storczyki.

-O! Jakże pięknie wygląda dziś Elezedora! – zachwycała się Maja zaciskając dłonie.

Elezedora była zielonkawą papugą, mieszkającą w metalowej klatce. Filipina była bardzo przestraszona i niespokojnie wodziła wzrokiem po pokoju.

-Widzę, że pani się boi –oznajmiła patrząc w Filipińskie oczęta.

-Oj, boję, boję…

-Czemuż to?

-Jesteś za mała, jeszcze cię nastraszę –powiedziała zniechęcona.

-Jutro kończę jedenaście lat, proszę się nie lękać.

-A, więc, wczoraj widziałam ducha mojego zmarłego stryja. Błąkał się po ogrodzie wydając przerażające dźwięki.

-Jakie?

-Coś jak ,,Uuu” ,,Aaar” –naśladowała przejęta kobieta.

-To straszne!

-No właśnie. O! O! To jeszcze nie wszystko, gdy ujrzałam go w ogrodzie i patrzyłam chwilkę na niego to on niespodziewanie poszedł, później nie mogłam znaleźć mojej sakwy z jego zdjęciami i najwspanialszej po nim pamiątki –żółtego talerzyka.

-Och, panną Filipino, to mógł być przypadek.

-Ale nie był! To zaginęło… -kontynuowała dotykając swoją blada twarz – I jeszcze dzisiejszego poranka… chwila przed twoją wizytą on przyszedł ponownie. Trzymał jakiś worek taki jak na ziemniaki a w nim były moje kosmetyki, które również zniknęły z łazienki.

-No cóż. Dziwne rzeczy… nie mam pojęcia, co powiedzieć –krępowała się przestraszona maleńka.

-Nic nie mów, zostań tu do wieczora.

Filipina była starą panną i mieszkała sama w tak wielkim domu.

-Z chęcią, ale muszę poszukać Alicji, zniknęła o poranku, myśli pani, że to porwanie?

-Ala? Ala! –wrzasnęła otwierając szeroko oczy –to wszystko jest ze sobą powiązane. Przecież Alicja doskonale znała mojego stryjka a on ją. Pewnie po nią przyszedł.

-Jak to ,,przyszedł”? –zaniepokoiła się Maja spoglądając kobiecie w oczy.

-Bo patrz, on mnie nawiedza i się o coś upomina, bo mnie dobrze znał i byłam mu bliska. Tak samo z Alką.