Rozdział 17              

Odnowiona znajomość

Niespodziewanie do pokoju weszła Alicja, która zdumiona widokiem swojego chłopaka bawiącego się z maleńką Mają wpadła w zachwyt. Lekko się uśmiechnęła i wyszła. Następnego poranka Maja udała się ze swoim kociakiem na podwórko. Natychmiast przybiegły tłumy dzieci z jej szkoły.

-No, no Maja, kto ci go dał? –zapytała Beatka głaszcząc łaszącego się malca.

-Chłopak mojej niani.

-O… może chcesz iść ze mną do parku, albo nie. Do mnie do domu. Przyjdź dziś na obiad ja i mamusia ugotujemy kurczaka –zaproponowała uprzejmie Beatka.

-Tak! Z przyjemnością.

Dziewuszka z krzykiem radości wbiegła do domu informując nianię o zaproszeniu. Już o jedenastej Maja była wystrojona w odświętną spódnicę i koronkową koszulkę. Stała niespokojnie przed lustrem i poprawiała roztrzepaną fryzurę.

-Bierzesz Nelsona? –zapytała Alicja rozwiązując krzyżówkę.

-Tak.

-Nie wydaje ci się, że Beata zaprosiła cię tylko po to by pobawić się z kotem?

Maja zaprzestała swą czynność i spojrzała posmutniała na niańkę.

-Aby sprawdzić zostaw kota w ogrodzie.

Dziewczynka nałożyła bawełniane rękawice i wyszła z domu. Chwilę później zakołatała do stalowych drzwiczek. Przed jej przypudrowanym noskiem stanęła wysoka i szeroka kobieta, obok której widniała sylwetka odświętnie odzianej Beaty.

-Wejdź Maju –ozwała się gospodyni.

Dziewuszka zsunęła pantofelki i rozsiadła się na bujanym wiklinowych fotelu. Beatka przyniosła sztućce i talerze, a jej matula wniosła obiad. Posiłek wyglądał bajecznie. Na środku talerza widniało udko z kurczaka w sosie paprykowo –ziołowym, obok leżała marchewkowa sałatka i ziemniaczki. Na stole pojawiła się również waza z zupą fasolową i dzbanek z sokiem porzeczkowym.

-Och, jaka uczta! –zachwycała się Maja krojąc kurczaka.

Beatka z uśmiechem popatrzyła na nianię.

-Beata? –zapytała nieśmiało dziewczynka –lubisz koty?

-Tak, bardzo.

-A chciałaś aby go wzięła ze sobą?

-Gdzież by mam alergię na sierść tych uroczych zwierzątek –twierdziła uparcie krojąc twardy kawał mięsa.

Po obiedzie mama wyniosła brudne talerze i dziewczynki zostały same.

-Powiedz mi Maju lubisz mnie?

-Tak a ty mnie?

-Oczywiście inaczej bym cię nie zapraszała –jęknęła naburmuszona Beata.

-Chcesz być moją przyjaciółką?

-Y… no…chciałabym a ty moją?

-Marzę o tym. To, co zawieramy pakt przyjaciółek na zawsze?

-Genialny plan.

I tak dziewczynki zawarły wieczną przyjaźń. Następnego dnia kobietki wybrały się na spacer po parku. Rozmawiały ze sobą i wymieniały swoje poglądy. Okazało się, że mają to samo marzenie: spotkać panią Uraninę Evans –słynną poetkę z Końskiego Brzegu…Kolejnego dnia do Migdałowej Doliny doszła wspaniała wiadomość, w sobotę miała przyjechać Uranina Evans, aby rozreklamować swój nowy tom wierszy. Dziewuszki natychmiast się spotkały i wpadły na pomysł urządzenia przyjęcia domu Mai.