Bardzo was przepraszam, ale nie będę mogła dodawać nowych rozdziałów do końca miesiąca, zbliża się test kompetencji i muszę się uczyć, przepraszam ;c

Rozdział 17              

Odnowiona znajomość

Niespodziewanie do pokoju weszła Alicja, która zdumiona widokiem swojego chłopaka bawiącego się z maleńką Mają wpadła w zachwyt. Lekko się uśmiechnęła i wyszła. Następnego poranka Maja udała się ze swoim kociakiem na podwórko. Natychmiast przybiegły tłumy dzieci z jej szkoły.

-No, no Maja, kto ci go dał? –zapytała Beatka głaszcząc łaszącego się malca.

-Chłopak mojej niani.

-O… może chcesz iść ze mną do parku, albo nie. Do mnie do domu. Przyjdź dziś na obiad ja i mamusia ugotujemy kurczaka –zaproponowała uprzejmie Beatka.

-Tak! Z przyjemnością.

Dziewuszka z krzykiem radości wbiegła do domu informując nianię o zaproszeniu. Już o jedenastej Maja była wystrojona w odświętną spódnicę i koronkową koszulkę. Stała niespokojnie przed lustrem i poprawiała roztrzepaną fryzurę.

-Bierzesz Nelsona? –zapytała Alicja rozwiązując krzyżówkę.

-Tak.

-Nie wydaje ci się, że Beata zaprosiła cię tylko po to by pobawić się z kotem?

Maja zaprzestała swą czynność i spojrzała posmutniała na niańkę.

-Aby sprawdzić zostaw kota w ogrodzie.

Dziewczynka nałożyła bawełniane rękawice i wyszła z domu. Chwilę później zakołatała do stalowych drzwiczek. Przed jej przypudrowanym noskiem stanęła wysoka i szeroka kobieta, obok której widniała sylwetka odświętnie odzianej Beaty.

-Wejdź Maju –ozwała się gospodyni.

Dziewuszka zsunęła pantofelki i rozsiadła się na bujanym wiklinowych fotelu. Beatka przyniosła sztućce i talerze, a jej matula wniosła obiad. Posiłek wyglądał bajecznie. Na środku talerza widniało udko z kurczaka w sosie paprykowo –ziołowym, obok leżała marchewkowa sałatka i ziemniaczki. Na stole pojawiła się również waza z zupą fasolową i dzbanek z sokiem porzeczkowym.

-Och, jaka uczta! –zachwycała się Maja krojąc kurczaka.

Beatka z uśmiechem popatrzyła na nianię.

-Beata? –zapytała nieśmiało dziewczynka –lubisz koty?

-Tak, bardzo.

-A chciałaś aby go wzięła ze sobą?

-Gdzież by mam alergię na sierść tych uroczych zwierzątek –twierdziła uparcie krojąc twardy kawał mięsa.

Po obiedzie mama wyniosła brudne talerze i dziewczynki zostały same.

-Powiedz mi Maju lubisz mnie?

-Tak a ty mnie?

-Oczywiście inaczej bym cię nie zapraszała –jęknęła naburmuszona Beata.

-Chcesz być moją przyjaciółką?

-Y… no…chciałabym a ty moją?

-Marzę o tym. To, co zawieramy pakt przyjaciółek na zawsze?

-Genialny plan.

I tak dziewczynki zawarły wieczną przyjaźń. Następnego dnia kobietki wybrały się na spacer po parku. Rozmawiały ze sobą i wymieniały swoje poglądy. Okazało się, że mają to samo marzenie: spotkać panią Uraninę Evans –słynną poetkę z Końskiego Brzegu…Kolejnego dnia do Migdałowej Doliny doszła wspaniała wiadomość, w sobotę miała przyjechać Uranina Evans, aby rozreklamować swój nowy tom wierszy. Dziewuszki natychmiast się spotkały i wpadły na pomysł urządzenia przyjęcia domu Mai.

Rozdział 16

Uroczy przybysz

Tego dnia powietrze było bardzo gęste i ciężkie, a sierpniowy poranek zapowiadał się być bardzo upalny. Alicja nie czekając rozwieszała energicznie pranie na sznurku pojąc się duchotą poranka, a maleńka Maja sprzątała swój pokój. Była to sobota, czyli dzień, w którym cała Migdałowa Dolina zabiera się za generalne porządki. Oczywiście Wojtek nie omieszkałby nie odwiedzić swojej kochanej Alicji. Zapukał lekko do drzwi trzymając w prawej ręce jakąś nietypową skrzyneczkę. Wrota otworzyła przejęta dziewczynka, która zmywała ubłoconą podłogę.

-Zaraz zawołam Alę –powiedziała na przywitanie Maja.

-Ale ja przybywam do ciebie –uśmiechnął się spoglądając na czyste mieszkanie.

Kobietka natychmiast odłożyła ścierkę i otarła spocone czoło.

-Przyjmij proszę ten dar –rzekł dostojnie mężczyzna.

Dziewuszka uniosła delikatnie brwi ze zdziwienia, po czym uchyli wieko pudła. Nie wierzyła własnym oczom, bo z kartonika wysunęła się mała biała łapka. Po chwili rozległ się pisk radości, który wydobył się z dziecięcych ust. Położyła kartonik na podłodze i wyjęła ,,prezent”. To był maleńki kotek, mający sześć tygodni. Stanąwszy na śliskich, umytych panelach zaczął się ślizgać i skomleć. Ta mała kulka futerka miała błyszczące błękitne oczy i mały kremowy nosek, który wąchał każdą napotkaną rzecz. Sierść była bardzo długa, wymagająca pielęgnacji. Był to samiec, ocierał się o kolana kucającej Mai i cichutko miauczał. Natychmiast wstała i poszła po spodek od słoika. Nalała do niego mleczko i postawiła przy drzwiach.

-Cieszysz się? –zapytał nieśmiało Wojtek.

-Ależ oczywiście! To moje marzenie –uśmiechała się głaszcząc pojącego się kocurka.

-Więc, jak będzie się zwał?

-Hm… -Majka zaczęła rozglądać się zadumana po kuchni –Może… Nelson? –zaproponowała patrząc na intruza.

-To genialny pomysł!

Chwilę potem zjawiła się zmęczona Ala, widząc Wojtka i Maję siedzących razem na kanapie wpadła w taką wielką radość, jednak, gdy minutę potem spod dziewczęcej dłoni wynurzyła się mała biała, puchata główka jej szczęście zupełnie zniknęło.

-Co to za śmierdziuch siedzi na mojej kanapie?! –krzyknęła Alicja myjąc brudne dłonie.

-Alu –mówił spokojnie Wojtek, obejmując swoją ukochaną –to kotek, podarowałem go Mai, aby była weselsza, bo wiem, że nie zbyt darzy mnie sympatią.

-To jest przekupstwo! –rozzłościła się kobieta.

Maja szybko wstała z sofy i biorąc Nelsona na ręce podeszła do rozdrażnionej niani.

-Patrz –powiedziała Maja kierując słowa do niani – to Nelsuś jest senny zaniosę go do mojego pokoiku. Wojtek? Pomożesz mi zrobić mu legowisko?

-Tak, z przyjemnością –powiedział całując nianię w policzek.

-Trochę nie wiem jak się nim zajmować –oświadczyła dziewuszka kładąc kotka na łóżku.

-To ja ci powiem. Będzie to kocur typowo wiejski, czyli rano musisz wypuszczać go na podwórko i zawsze mieć uchylone drzwi wejściowe, aby Nelson mógł w każdej chwili wejść i napić się świeżej wody. A na wieczór około osiemnastej zabierasz go na noc do domu, w którym będzie hasał. Rozumiesz –objaśniał patrząc jej w oczy.

-Czyli cały dzień ma być w ogrodzie? –dopytywała.

-Tak. Więc kotek w domu będzie tylko wieczorem i w nocy i trzy razy dziennie musisz go karmić.

-O jej, jestem taka szczęśliwa spełniło się moje marzenie –mówiła cichutko dziewczyka głaszcząc Nelsusia.

Towarzystwo zaczęło budować legowisko. W kącie pokoju położyli duże pudło, w którym umieścili włochaty kocyk i poduszkę oraz kilka niewielkich zabawek.

To już prawie 1000 wejść, bardzo wam kochani dziękuję =) 

Rozdział 15

Napad złości 

-Dlaczego?

-Nie będę z nikim dzieliła niani!

Po powrocie Ali, Maja bardzo posmutniała. Zakochani siedzieli na sofie i z czułością rozmawiali. Mężczyzna udał się do pokoiku dziewczynki i delikatnie zapukał.

-Jeśli to ty Alu, to zapraszam. A jeśli to ty intruzie to wypraszam –wyjaśniła niemile Maja.

-Och, dziecino porozmawiajmy…

Wojtek poirytowany wszedł do pokoju i usiadł na puszystym dywanie.

-Bardzo ładny pokój, o! Ile tu maskotek. A masz jakieś zwierzątko? –zaczynał spokojnie rozmowę Wojciech.

-Mam, kury.

Intruz zaśmiał się.

-Widzę, że niezły z ciebie dowcipniś –powiedział rozglądając się po pokoiku.

-Lubisz koty?

-Tak –odpowiedziała bez entuzjazmu.

-Ej, no Majka... musisz mnie zaakceptować i podzielić ze mną swoją urodziwą Alicję –uśmiechnął się oglądając jedną z maskotek.

W tej chwili dziewczynka energicznie zgramoliła się z fotela i pobiegła do kuchni, w której przebywała Alicja.

-Wygoń go z naszego domu! –krzyczała rozgniewana.

-Maszeruj do pokoju po notes.

-W takim razie sama to załatwię –burknęła nie zwracając uwagi na polecenie Ali.

Maleńka Maja wpadła do swojego pokoju jak burza i zaczęła wrzeszczeć.

-Wypad z mojego domu! Nie chcę cię znać!

Wojtek wstał otrzepał spodnie z kurzu i złapał dziewczynkę za ramię.

-Nie, proszę. Nie chcę, aby między nami panował, jaki kolwiek konflikt.

Alicja słysząc nieznośne wrzaski buntowniczki zrzuciła z siebie fartuch i pobiegła szybko do pokoju ciągnąc Majkę za ucho do swojej sypialni. Zatrzasnęła drzwi a Wojciech został w sypialni Mai.

-Masz mi się tu dobrze zachowywać! Co to za pyskowanie do mojego chłopaka? –wrzeszczała rozdrażniona Majka.

Dziewczynka wybuchnęła płaczem a niania poczerwieniała jak burak.

-Za karę nie zjesz kolacji i deseru.

Następnego dnia wygłodzona Maja wyszła ze swojego dusznego pokoju. Schodząc do kuchni po skrzypiących schodach spostrzegła Alicję i Wojtka pijącego razem kawę. Maja udawała, że ich nie widzi. Przygotowała sobie owsiankę i zasiadła samotnie przy okrągłym stoliku. Opiekunka podeszła do zasmuconej Mai i usiadła naprzeciw niej.

-Zastanowiłaś się nad swoim wczorajszym zachowaniem? –zapytała patrząc na oczy Mai przykryte przetłuszczoną grzywką.

Dziewczynka westchnęła i odsunęła miseczkę. Odwróciła się za siebie i popatrzyła groźnie na Wojciecha.

-Czyli, że nie. Wędruj do swojej sypialni i przesiedź w niej dzisiejszy dzień. Aha, i daj znać jak już to wszystko obmyślisz –zasugerowała niemile Ala.

-Nie Alicjo, nie bądź taka zła. Ona jest nastolatką i chce mieć prawo do wyrażenia swojej opinii –bronił Wojtuś.

-Ale nie tym tonem.

-Och kochanie! –Wojtek wstał i przytulił Maję –Ta niewinna istota nie ma złych zamiarów.

Tak właśnie mężczyzna obronił Maję przed karą.

-Nie myśl, że cię bardziej polubiłam –powiedziała Maja następnego dnia do intruza. 

-Ach, gdzież bym śmiał tak myśleć –uśmiechał się szyderczo.

Rozdział 14

 Miłość

Zbliżało się południe, małej Mai zaczął doskwierać głód, jednak nie śmiała poprosić panny Filipiny o obiad. Kobiety siedziały w milczeniu.

-Posiedziałabym u pani dłużej, ale muszę szukać niani, jak nie wróci do wieczora to będzie bardzo źle.

Filipina otworzyła drewnianą furtkę i pożegnała się z przestraszoną dziewczynką. Maja wróciła do domu pełna lęku i obawy. ,,A co jak sąsiadka ma rację? Jak mam pomóc Ali?” W nieoczekiwanym momencie do domu weszła Alicja! Nie była, jednak sama. Maja zerwała się na równe nogi i podbiegła do niej.

-Któż to taki? Gdzie byłaś? Widziałaś już ducha stryja panny Filipiny? –dopytywała pełna bojaźni.

-Kochana, tak mi przykro musiałam rano wyjść, a tak smacznie spałaś, więc nie chciałam cię budzić i wprowadzać zamieszania –tłumaczyła się oblizując usta.

-Och! Wytłumaczysz mi to…, co to za obcy facet!?

-Porozmawiamy przy obiedzie –uśmiechała się.

Dawno nie była taka wesoła i pełna entuzjazmu.

-Jak my nawet nie mamy obiadu! –gorączkowała się dziewuszka.

-Ależ, oczywiście, że mamy. Leży w spiżarce.

Alicja nakryła do stołu śmiejąc się ukradkiem z ,,nowym przybyszem”, tymczasem Maja siedziała już przy stole. Obiad zagościł już na talerzach a towarzystwo zasiadło na miękkich krzesełkach.

-No dobrze… -zaczęła pogodnie Ala –To jest Wojtek Kilof i ma trzydzieści pięć lat. Poznaliśmy się dziś rano. Szłam do sklepu kupić ziarna dla kur i on otworzył mi drzwi –rumieniła się trzepocząc gęstymi rzęsami – Tak się poznaliśmy.

-I, kto to taki?

-Wojtuś jest najlepszym rolnikiem w dolinie. Jego plony są najdroższe i najsmaczniejsze, głównie kukurydza i … -Alicja namyślała się chwile patrząc bezmyślnie na talerz – I buraki cukrowe.

-Chodzi mi o to, kim jest dla ciebie.

 -Y…no…

-Alicja chce powiedzieć, że jesteśmy parą –przerwał niegrzecznie mężczyzna popijając szklanką zimnej wody.

Na twarzy Alicji pojawił się szeroki uśmiech, jednak buźka Mai nie wyrażała ani trochę radości.

-A teraz Maju, wytłumacz mi, o jakim duchu mówiłaś? –powiedziała Ala  nabierając makaron na widelec.

-Eh… nieważne, panna Filipina chyba zwariowała.

-Też mi nowość, ona zawsze uważana była za wariatkę…, czemu właściwie do niej poszłaś?

-No, bo przestraszyła mnie twa nieobecność.

-Trzeba było iść do pana Yumia.

-Co! To jest jakiś nie czasowy chińczyk, za nic do niego nie pójdę.

-Nie czasowy, ale mądry. Nie oceniaj ludzi po wyglądzie. Trzeba być tolerancyjnym. A teraz proszę przynieś dzienniczek dobrych manier, chyba jeszcze nie pisałaś o tej zasadzie –rzekła Alicja wycierając usta serwetką.

Dziewczynka grzecznie poszła na górę po notes i zapisała nową manierę.

Gdy dziewczynka zeszła z powrotem do jadalni nie zastała niani, dowiedziała się, że udała się do Filipiny.

-Poznajmy się –ozwał się mężny głos Wojciecha.

-Nie lubię cię –oznajmiła poprawiając warkocz.