Rozdział III

W tej chwili do ogrodu wpadła przerażona Alicja. Chwyciła Maję i mocno do siebie przytuliła. Popatrzyła gniewnie na Krystynę i odeszła.

-Alu, ta dzisiejsza sytuacja była dziwna, wytłumaczysz mi to?  -zapytała tajemniczo dziewczynka.

-Nie ma, co tłumaczyć, nie znam tamtej pani… -kłamała.

-Ale, to mogła być… -nie dokończyła.

-Nie nie mogła być! Nauczyłaś się na jutro?

-Ty tylko o tej nauce. Mamusie są rozrywkowe… -szepnęła Maja.

-Mamusie może są, ale ja nią nie jestem.

Maja podeszła do Ali i popatrzyła na nią gniewnie, po czym rzuciła jej się w ramiona. Przytuliła ją. Niania westchnęła.

-Szkoda ci mnie? Nie no, jest dobrze. Powiedzmy… -rzekła oblizując usta po miodzie.

-Jesteś naprawdę…

-Tak, wiem. Jestem naprawdę biedna. Nie mam mamy, ty prowadzisz życie w pośpiechu, ja nie mam osoby, która powiedziałaby mi ,,kocham cię”. –wyjaśniła.

-No właśnie, masz tak zniszczone życie a tak je kochasz.

-Im mniej masz tym mniej ci trzeba i tym więcej potrafisz docenić. No, bo patrz. Nie mam nic prócz ciebie i choć żyję w napięciu to cię kocham. Ty masz wiele. Dom, wolność, radość i mnie i nie doceniasz tego, bo rzeczy, które posiadasz są tak wielkie, że żadna mała już cię nie interesuje. A jak ja nie mam nic to każda najdrobniejsza radość jest dla mnie najwspanialszą minutą na ziemi. –wyjaśniła uśmiechając się.

Maja udała się do swojego pokoju, wyjęła książki i zaczęła się uczyć. Starała się skupić, jednak nie dawała rady. Wyjrzała przez okno, za którym biegały szalone dzieciaki z osiedla. Majka wiedziała, że niania i tak nie pozwoli wyjść jej do rówieśników, więc wymyśliła plan. Zeszła po schodkach do salonu, w którym sprzątała niania.

-Widzę, że sprzątasz. –oznajmiła Maja.

-tak.

-Też chcę pomóc, może coś w ogrodzie?

-W ogrodzie!? Nie ma mowy! Nie wierzę ci abyś poszła na dwór pracować, możesz pozmywać naczynia… -skarciła Maję.

-Em… no to… Wiem! Idź na górę i połóż się w łóżku, włącz telewizor a ja zajmę się tym piętrem. –zaproponowała przebiegle Majka.

-Twoja propozycja brzmi kusząco, ale wiem, że jesteś rozrabiarą.

Nastąpiła chwila milczenia.

-A dobra! –zaśmiała się Ala wręczając dziecku ścierkę.

Niania poszła a górę, zamknęła drzwi do swojej sypialni i po chwili słychać było chrapanie. Maja wyślizgnęła się cicho przez okno, bo otwierając drzwi z pewnością by zaskrzypiały i obudziły opiekunkę. Ciesząc się świeżym powietrzem podbiegła do koleżanek.

-O! Maja! Panna Alicja pozwoliła ci wyjść na podwórko? I to jeszcze w nowej sukience? –zdziwiła się Beatka, przyjaciółka Mai.

-Y… tak, tak. –skłamała rumieniąc się.

-Oj Maja, coś tu kręcisz… -spojrzała podejrzliwie Beata.

Do dziewczynek przybiegł Kajtek trzymając w ręku skakankę.

-No to, co? Któraś skoczy więcej razy niż ja? –postawił wyzwanie chłopak.

Ta propozycja bardzo kusiła Maję, więc dziewuszka podwinęła rękawki sukienki i chwyciła za sznurek. Uniosła dumnie głowę i zamachnęła skakanką.

-E… Słabo. –powiedział Kajtek wyrywając Majce skakankę.

Chłopak zaczął skakać, rzeczywiście był mistrzem. Dziewczynki spojrzały na siebie i spoważniały.

-Ha, ha, też tak potrafię! –zaśmiała się Maja.

Chwyciwszy skakankę zaczęła skakać jak mała żabka. Na nieszczęście krawędź wysunęła jej się z dłoni i upadła na beton. Całe kolano pokryło się krwią  a mała Maja wybuchając płaczem doczołgała się do domu.

-Nianio! –płakała Maja siedząc przed drzwiami.

Alicja słysząc płacz dziewczynki zbiegła szybko po schodach.

-Majka! Dziecko! Coś ty zrobiła?! –krzyknęła załamana.

Ala wzięła bandaż i spirytus. Opatrzyła ranę i przeniosła podopieczną do salonu, kładąc ją na kanapie.

-No dobra maleństwo, opowiadaj –powiedziała zdenerwowana niania.

-Bo ja… no, wiesz. Chciałam umyć blat i obsunęła mi się nóżka, więc upadłam. –wyjaśniła.

-Czy, aby na pewno księżniczko? –uśmiechnęła się.

-Albo nie! Ja chciałam wyjąć odkurzacz i zahaczyłam kolankiem o… chwilka… -przerwała sobie samej – a no tak już wiem. Zahaczyłam o miotłę.

-Czyli, co jest prawdą? –popatrzyła śmiejąc się Ala.

-No… to drugie. –zawstydziła się Majka.

Alicja wstała i popatrzyła na dziewuszkę.

-Więc jak wytłumaczysz brudną sukienkę?

-No… Ten… Wiesz, płyn do naczyń się wylał. –tłumaczyła nerwowo.

-Dobrze, twierdzisz, więc że upadłaś wyjmując odkurzacz, ale odkurzacz stoi w moim pokoju.

-E… Nie, nie źle mnie zrozumiałaś, ja chciałam umyć blat. –gorączkowała się dziewczynka.

-Oj młoda damo, troszkę chyba kłamiesz.

-Ja? A skąd, że.

Alicja otworzyła drzwi i zawołała Beatę. Posłuszna szybko przybiegła do Ali.

-Czy bawiłaś się z Mają?

-No tak, ale bardzo krótko, bo się przewróciła i chyba zdarła sobie kolano. –wyjaśniła Beatka.

W tym momencie rozległ się głos zapłakanej Majki.

-Nianio, nie wierz jej!

Alicja podeszła z powrotem do połamanej dziewczynki.

-Powiedz mi prawdę.

-Powiedziałam!

-Dobrze, w takim razie nie dostaniesz deseru. –powiedziała stanowczo Alicja.

-Ale, ale…

-Żadnych ale!

-No dobra… skakałam na skakance i się potknęłam po czym upadłam, chciałam wymknąć się na podwórko. –jęknęła.

-No i pięknie, ale i tak możesz tylko poważyć o deserze a zrobiłam tort cytrynowy. –uśmiechnęła się podstępnie niania.

  

                                          ***