Przepraszam was bardzo za tą długą nieobecność wiecie jak to jest w ferie :) Ale już wróciłam i oto rezultat mojego powrotu ;D

Rozdział 10 

Alicja westchnęła, po czym poszła do Klaudiusza.

-Więc…? –zapytała niania.

-Nie rozumiem. –rzekł obojętnie.

-Więc, powiedz, kim jesteś, co tu robisz, kim dla ciebie jest Maja…

-Ach! Maja, to najpiękniejsza dziewczyna na świecie, jest szczupła i inteligentna. Zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia i nie potrafię bez niej żyć. Jestem jej mężem. –powiedział Klaudiusz robiąc ,,maślane oczka”.

-Kim?! –rozzłościła się Ala.

-No… Mężem.

-Podaj mi dowody.

-Kocham Maję a Maja mnie, nieraz się spotykamy… I troszczę się o nią. –lamentował .

-To jeszcze nie małżeństwo. –zaśmiała się z głupoty Klaudiusza.

-A właśnie, że jest! Czekam na maleńką Maję aby dać jej buziaka. Jestem godnym zięciem.

-Godnym zięciem powiadasz? –mówiła Alicja próbując nie wybuchnąć ze śmiechu.

-Owszem, jestem bardzo rozsądny, mądry, opanowany, opiekuńczy i kulturalny. Prowadzę dziennik dobrych manier. Jeśli powierzy mi panna Maję na pewno dobrze się nie zajmę. –twierdził dumnie unosząc głowę i poprawiając krawat.

-O, czym ty do mnie mówisz cwaniaczku?! Mam ci powierzyć Majkę? –zaniepokoiła się spoglądając na Klaudiusza.

-No tak. Bo jesteśmy małżeństwem i czas razem zamieszkać.

-Zamieszkać? A gdzie? –rechotała pod nosem Ala.

-Ach, to dość odległe plany, bo nadal nie uzbierałem odpowiedniej kwoty, jednak wraz z panienka Mają uda nam się coś wynaleźć. Myślałem o Brylantowych Topolach, chcę być bogaty, więc to z pewnością będzie dla mnie odpowiednie miejsce. Co pani na to? –opowiadał napełniony dumą Klaudiusz.

-A ile ta twoja kwota wynosi i ile już masz? –dopytywała korzystając z tej komicznej sytuacji.

-Mój… przepraszam – nasz dom będzie wart ponad milion a mam już sto złotych.

-Za sto złotych to ty najwyżej możesz kupić przedwojenną szopę moich sąsiadów. Teraz drogi chłopcze ocknij się w realnej rzeczywistości i zostaw Maję w spokoju jest za młoda na miłość. –naburmuszyła się Ala.

W tym momencie wydarzyło się coś cudownego. Na korytarzu stanęła Maja podpierając się kulami, widząc Klaudiusza uśmiechnęła się i zaczęła podchodzić do niego najszybciej jak potrafiła. Szeroki uśmiech promieniował z jej przemęczonej twarzyczki, rzuciła się w jego ramiona i bez wahania pocałowała w ciepły policzek. Alicja zdumiona tym wydarzeniem stała jak wryta w podłogę i patrzyła na podopieczną. Klaudiusz szczęśliwy odwzajemnił pocałunek.

-Alicjo! Poznaj Klaudiusza to mój mąż! –zarumieniła się dziewczynka.

-On jest nie dla ciebie, choć już nie wstawaj z łóżka jesteś osłabiona. –powiedziała oschle Ala.