Rozdział 8

-Patrz Kamila, jaka suknia, chyba znalazła ją na wysypisku śmieci. –śmiała się Agatka spoglądając na Maję.

Dziewczynka nie mogła dłużej znieść tych drwin. Wstała i otarła łzy. Podeszła do ławki i weszła na nią, po czym krzyknęła.

-Zamknijcie się już wredne żmije! To moja sukienka nie wasza!

-Oho ho, jaka odważna… -parsknął złośliwie Karol.

-I, jakich to słów używa, no, pani dyrektor będzie miała, o czym z tobą dyskutować. –śmiała się Kamila.

Maja patrzyła na nich przerażona, czując jak pot spływa jej po twarzy.

-Jak nie ma się nic mądrego do powiedzenia to siedzi się cicho! –kłóciła się Maja.

-Mówisz o sobie rzecz jasna. –burknął Stefan.

-Nie! Zostawcie mnie w spokoju wredne żmije! –powtarzała tracąc cierpliwość.

-Maja? Co to ma znaczyć? Co ty wygadujesz, i czemu stoisz na ławce?! –wrzasnęła nauczycielka wchodząca do klasy na lekcje.

-Bo… dzieci mi dokuczają. –broniła się uczennica.

-Powiesz to swojej niani jak przyjdzie na rozmowę.

-Nie! –załamała się Maja wybiegając z klasy.

Po lekcji przybyła niania Mai. Kobiety i mała Maja usiadły spokojnie w gabinecie dyrektora. Pokój był to niewielki, zdobiony czerwonymi malowidłami. W rogu stała szafa, a obok biurko i kilka krzeseł. Panna Bruce – nauczycielka, popijała głośno herbatę, aż wreszcie wypowiedziała pierwsze słowa.

-Panno Alicjo, maleńka Maja bardzo mnie dziś zawiodła. Ta pozornie grzeczna dziewuszka jest chuliganem!

Alicja wydmuchując nos patrząc gniewnie na podopieczną.

-Wgramoliła się na ławkę i stanęła na niej, co już jest niedopuszczalne, ale to mało… Majka krzyknęła do dzieci tymi o oto słowami ,,Wredne żmije”. –wyjaśniła unosząc dumnie głowę do góry.

-Dziecko, wytłumaczysz mi to. –zerknęła gardząc niania.

-Bo ta sukienka… -jęczała – każdy się ze mnie śmiał musiałam ratować reputację, ale było za późno. –tłumaczyła się zapłakana dziewczynka.

-Fakt, Maja nie ma kompletnie gustu, co do sukieneczek, powinna pani zadbać o jej strój. –wyjaśniła kręcąc głową.

-To ja ją tak odziałam, Maja wychodzimy! –krzyknęła Ala ciągnąc dziewczynkę za ucho.

Wychodząc ze szkoły panowała błoga cisza.

-Nic nie rozumiem, to cudowne odzienie… -zastanawiała się Alicja.

-Może dla ciebie, to takie… Jak by to delikatnie ująć, niemodne. –przestraszyła się Majka.

Alicja nie odpowiedziała, przełknęła głośno ślinę i popatrzyła na swoje buty.

-Jak nie chcesz to nie noś tej sukienki…-szepnęła załamana niania.

Gdy szły po cieplutkim chodniku Mai nóżka zsunęła się z krawężnika i dziewczynka upadła. Na nieszczęście w tym miejscu gdzie spadła dziewczynka była otwarta kanalizacja. Maja wpadła do niej utykając w samym środku.

-Majka! –wrzasnęła przerażona Alicja wyciągając do niej dłoń.

Dziewczynka nie odpowiedziała, jęczała coś i słychać było tylko echo rozchodzące się po kanale. Maja nie mogła oddychać, wszędzie śmierdziało i było mokro, jak to w kanale ze ściekami.

-Co robić? Co robić? –gorączkowała się niania.

Ala zatrzymała pierwszego przechodnia i powiadomiła go o sytuacji. Człowiek zajrzał w głąb kanału i krzyknął coś. Majka drżącym głosem odpowiedziała ,,pomocy”. Mężczyzna zdjął marynarkę i eleganckie lakierowane buty, po czym schylił się machając ręką po kanale.

-Przepadła dziecina, za głęboko… -powiedział mężczyzna zerkając na Alicję.

Po ulicy przechadzał się wesoły Klaudiusz, widząc Alicję podszedł zaciekawiony.

-Witam pani Alijanno… -ukłonił się jegomość.

-Nie jestem Alicjanna tylko Alicja. –naburmuszyła się niania. –kto ty w ogóle jesteś?

-Kumpel Mai, poznaliśmy się niedawno… Skoro mowa o Mai, to gdzie ona jest?

-W kanale, utknęła. –wyjaśniła zaciskając zęby z rozpaczy.

-Słucham!? Moja najcudowniejsza Majeczka umiera w tamtym smrodzie i ścisku? –zezłościł się przyjaciel i bez wahania wskoczył delikatnie do kanału.

Stąpał po wgłębieniach skalnych wewnątrz wąskiego kanału.

-Maja! Już biegnę… -rzekł odważnie.

Nikt nie wiedział czy Maja jeszcze żyje, milczała, nie odpowiadała…