Rozdział 12 

Maja milczała przez całą drogę powrotną. Oparła głowę o szybę i uważnie obserwowała pieszych.

-Och… -westchnęła ciężko Alicja –wiem, że dorastasz i chciałabyś mieć chłopaka, jednak widzisz to troszkę za wcześnie.

-Ale ja go kocham.

-Jesteś za młoda, aby wiedzieć, co to znaczy.

-Jesteś za stara, żeby wiedzieć, co teraz czuję –burknęła Maja wodząc palcem po szybie.

-Ty wstrętny dzieciaku! –wrzasnęła Alicja.

Dziewczęta dojechały do domu, Maja zabrała kula i udała się do swojego pokoju. Położyła się w łóżku i zaczęła rozmyślać. ,,Może Alicja ma rację? Nie…, N… no tak”. Leżała tak bardzo długo aż zaczął doskwierać jej silny ból nogi. Zaczęła wiercić się w swoim legowisku i jęczeć pod nosem. Zjawiła się niania trzymająca kasztanową maść. Natarła jej obolałą nogę i bez słowa wyszła. Potwornie się nudziła. Chwyciła leżącą obok kremową serwetkę oraz igłę z nitką. Postanowiła nauczyć się haftować. Przebijała delikatnie igłę przez chustę.

-Haftujesz? –ozwał się przestraszony głos niani.

Maja uniosła wzrok na nianię.

-Próbuję. –szepnęła naburmuszona.

-Twoja mama haftuje, wiesz? –oznajmiła opierając się o sosnowe drzwi.

-Skąd mam wiedzieć, nie znam jej.

-Ale, słońce nie złość się, przecież wiesz, że chcę twojego dobra –rozczulała się.

-Eh… - Maja odłożyła na chwilę haft –No bo widzisz… staram się to zrozumieć, ale no… nie pojmuję czemu nie chcesz mojego dobra. –jęczała.

-Ależ Maju, oczywiście, że chcę!

-Ale moje szczęście leży na Klaudiuszu.

-Oh… -Alicja usiadła na łóżku podopiecznej –zrozum to, jesteś za młoda.

-No… już nie wiem, co myśleć. Z jednej strony nie chcę, aby między nami panował chaos i złość, jesteś dla mnie najważniejsza, a z drugiej kocham też Klaudiusza. –lamentowała wtulając twarz w poduszkę.

-Pomyśl… -powiedziała głaszcząc Maję po główce.

Dziewczynka wzięła kula i przechadzała się po własnym pokoju. Niespodziewanie lunęła ulewa jak z cebra, której towarzyszyły huczne grzmoty i błyski. Dziewczynka wpadła na ryzykowny pomysł. Cichutko uchyliła drzwi swojej sypialni i wygramoliła się z niej. Zeszła ze schodów i wyszła na podwórko. Świat ogarnął mrok, rośliny uginały się pod ciężarem deszczu a drzewa kłaniały się pod wpływem silnego wiatru. Włosy dziewczynki wirowały na wietrze a fartuszek wyginał się na różne strony. Usiadła nieopodal stodoły i podziwiała świat.

-Pamiętasz ten dzień? –ozwał się dźwięczny, męski głos –ten ulewny dzień, kiedy się poznaliśmy.

-Klaudiusz? Co ty tutaj robisz?

Chłopiec przytulił dziewczynkę.

-Nie! Puszczaj mnie! Idź stąd, precz! –wrzeszczała Maja odpychając Klaudiusza.

-Ależ, Maju, nie słuchaj swojej niani, ona nic nie rozumie.

-A właśnie, że rozumie… więcej niż ty, nie wracaj tu mam cię dość!

Kobietka uciekła do domu cała wymoczona i zmarznięta. Alicja już na nią czekała.

-Tylko na mnie nie krzycz –szepnęła zmartwiona zdejmując kaptur.

Alicja nic nie powiedziała, posłała jej tylko promienny pełen zadowolenia uśmiech.