Rozdział VII

Niania wyszła z domu zostawiając dziesięciolatkę samą w domu. Po chwili jednak jej sylwetka znowu zjawiła się w kuchni.

-Nie ważne, kto jest twoją mamą, i tak ciebie nie oddam. –powiedziała naburmuszona.

-Ale, ale czemu? –jęknęła spoglądając złowrogo na nianię.

-Bo cię kocham jak własną córkę! –krzyknęła Alicja uciekając do sypialni.

Zamknęła drzwi na klucz i siedziała tam kilka godzin. Mała Maja rozsiadła się na fotelu i puszczała bańki mydlane.

Niania zeszła do dziewczynki, widząc jak dobrze się bawi nie chciała jej przerywać.

-Alu, z czego jest masa na bańki mydlarne? –zapytała Maja nie przestając puszczać baniek.

-Bańki mydlane, nie mydlarne. –zaśmiała się Ala. – i nie masa tylko płyn kochana. Wydaje mi się, że jest to mydło i woda.

-A to mi zagadka! –powiedziała drapiąc swoją czuprynkę.

Po chwili rozległo się pukanie do drzwi. Alicja zdjęła fartuch i podeszła niespokojnie do drzwi domu. Mała Maja przestraszona obserwowała każdy ruch niani. Była pewna, że to pani Krystyna, ale to nie była ona tylko dostawca miejskich przesyłek. Niania westchnęła z ulgą.

-Sukienka dla dziewczynki uszyta z jedwabiu dla pani… Alicji Kruszynko, czy trafiłem pod dobry adres? –wyjaśnił marszcząc brwi.

-Tak, tak dziękuję, żegnam. –uśmiechnęła się odbierając paczkę.

-Majka zapraszam cię do swojego pokoiku, mam prezent dla mojej małej kruszynki.

Dziesięciolatka pobiegła do pokoju i stanęła przy oknie. Zaraz weszła niania trzymając paczkę, którą był niewielki kartonik zdobiony kolorowymi wstążkami i naklejkami.

-To jest twoje nowe odzienie, ale zanim je dostaniesz wymień mi proszę zasady postępowania z nowym ubrankiem. –powiedziała surowo Ala.

-A, więc… nie wychodzę w nim na podwórko, szanuję ubranie. Jeśli zdarzy się sytuacja, że ubrudzę sukienkę natychmiast mam ją zaprać w ciepłej wodzie z szarym mydłem… -lamentowała gorączkowo Maja.

-Wspaniale! Teraz powierzam ci prezent. –wyjaśniła przekazując kartonik.

Maja zniecierpliwiona chwyciła nożyczki i otworzyła niespodziankę. Zobaczywszy suknię popadła w czarną rozpacz.

-I jak ci się podoba? –uśmiechnęła się Maja.

-Y… no nie wiem, nie mój styl wolę bardziej obcisłe. Kolory… nie przepadam za zielenią, wolałabym różową. –smuciła się.

-Słucham?! To jest jedwab, najdroższy materiał w całej dzielnicy! Masz w niej chodzić i koniec!

-Ale nikt z moich koleżanek takich nie nosi. Preferuję bawełnę…

-Jutro idziesz w niej do szkoły, a teraz idź się umyć, bo zaszło słońce.

Maja zerknęła na nieładną sukienkę i westchnęła. Następnego poranka zbiegła do kuchni na śniadanie. Kobietki milczały. Tuż po posiłku uczennica podreptała do pokoju i ubrała nową sukienkę, która nie dość, że nieładna to i za duża.

-Jakie buciki do tego pasują? –zadręczała się Maja.

-O te. –powiedziała niania wskazując na kremowe baleriny.

Maja zastanowiła się minutę, po czym włożyła swoje małe stopy w buciki. Wzięła plecak i wyszła z domu do szkoły. Idąc podziwiała nadchodzącą wiosnę. Śpiewające ptaki wprawiały ją w roztańczony nastrój, to też szła kołysząc się. Wchodząc do szkoły zauważyła, że uczniowie dziwnie się na nią patrzą i szepczą coś do siebie. Maja podeszła do Beaty i uśmiechnęła się.

-Odrobiłaś zadania, były bardzo trudne nie sądzisz? –zapytała Maja.

Szkoła ta była bardzo ładna i przejrzysta, dzieci miłe aczkolwiek zależy, kiedy.

-W coś ty się ubrała! –krzyknęła Beata.

-To jedwab. –jęknęła zawstydzona.

Po chwili ozwał się głos Piotra.

-Oho ho jaka królewna, nosi sukienkę jedwabiu! –kpił chłopak.

Maja zaczęła płakać i uciekła szybko do klasy. Nauczycielka również dziwnie spoglądała na dziewuszkę.

Na przerwie wszystkie dzieciaki wyśmiewały koleżankę, kpiły z niej i drwiły. Maja siedziała cicho w kąciku i dyskretnie płakała. W tej szkole była pewna grupka dzieci: Kamila, Karol, Agatka i Stefan. Byli oni szkolnymi gwiazdami. Banda podeszła do siedzącej w kąciku dziewczynki i…